.
.
.
دانش آموزی از استاد پرسید کدام دین برتر است؟
گفت:انسانیت. دین ها کم و بیش از خوبی ها و ضعف هایی که یا از اصل دین
یا از اضافات دین است برخوردارند- می شود وارد این بحث ها شد و قاعده هم
این است که هر کسی از دین خودش دفاع کند و آن را بهتر بداند اما هر کسی
می تواند با هر دینی که دارد انسانیت داشته باشد جنبه های انسانی تر دینش
را تبلیغ و ترویج کند و جنبه های ضعیف تر که از خود دین یا خرافات و اضافات است
را در حد مقدورات برای خود و دیگران روشن نماید و آن را کمرنگ تر کند.
.
.
.
.
.
.
روزی دانش آموزی از استاد پرسید:
آقا چرا بچه ها این قدر شما رو دوست دارن؟
استاد نگاهی به صورت آن دانش آموز کرد اولین جمله ای که خواست
بگوید بغض گلویش را فشرد صدای لرزان و نامفهومی بود و چشمانش
از اشک برقی زد اما او صدایش و نگاهش را از ما دزدید......
و من اینک پس از سال ها با یادآوری آن لحظات هنوز چشمانم پر
اشک می شود......
.
.
.
.
اولین واژه عشق است و اولین احساس نیز
و من اولین بارقه های عشق و محبت را در طنین خوش
صدا و لبخند زیبای کسی یافتم که نامش معلم بود اما نه
او به راستی و به تمام معنا و معنای تمام معلم بود هر
چه دارم ازو دارم که راه درست و معنای صحیح زندگی را به
من آموخت اگرچه تحصیلم رو به پایان است اما تمام عمر
محصل لحظه به لحظه ی درس استادم . این وبلاگ بهانه
ییست برای یادآوری درس های استاد . درس هایی که
بیش تر آن ها به زبان و قلم آمدنی نیست و یک حس
غریب است .....!
.
یاد معلم و استاد عزیزم پرویز حاجی رحیمی را گرامی میدارم
.
.
.
